ZT Retro - шаблон joomla Новости

Style Switcher

Layout options
  • Boxed Layout
  • Full Width Layout
Primary Color

دعوت به دیدن نمایشی غریب با بازیگرانی که از تاریخ وبازی ها درصحنه ای تنظیم یافته، جای گرفته اند.نفیسه عمران درنقاشی های خود تکه هایی از ما را در شکلی تازه به ما نشان می دهد.او با مجموعۀ آغازین خود قدم به فضای دشواری گذاشته ومانند بسیاری از هم نسلانش به قوام زود هنگامی در آثارش رسیده است.او ما را وا می دارد « که دوباره از خود بپرسیم ،کجاییم وچگونه باید با تضاد ها وتنش های اکنون مواجه شویم.عمران ما را به مفهوم کهن یا پالایش مورد نظرارسطو ارجاع می دهد اما اینبار با نقاشی کرد ن نمایش.ارسطو بر خلاف افلاطون » کاتاریسیس عقیده داشت که هنر و نمایش باعث نوعی همنوایی در مخاطب شده و از این راه باعث آرامش رِوح می شوند.
صحنه های نمایش عمران امروزیند،در حالی که بازیگران از عکس های قدیمی،نمایش های عامیانه وروحوضی ها ، سیرک ها، عروسک ها وکارتون ها می آیند.او رنگ وبی رنگی،واقعیت وخیال و دیگر تصاویر متضاد را به صحنۀ نقاشی خود راه می دهد وبی اینکه حکمی دهد ،نمایشی با شکوه می آفریند.اگر این فضا غریب است،چرا برای ما آشناست؟ اگر این صحنه ها در نقاشی او ثابتند،چرا در ذهن ما به حرکت در می آیند وقصه می سازند؟ واگر طنز آمیز به نظر می رسند،چرا در میان خنده و غم ما را حیران می گذارند؟ آیا این نقاشی ها خود نگاره هایی از ما نیستند که بر ما عرضه می شوند؟
نفیسه عمران چینش شخصیت هایش را مانند نگارگران کهن ایرانی انتخاب می کند ،اما به نتیجه ای امروزی،چند صدایی،وکارناوال گونه می رسد.نمایشی از ما وخاطراتمان ،برای ما،تا دوباره بپرسیم ،ما کیستیم وتماشای این صحنه تا کجا می بردمان؟
دکتربهنام کامرانی